De snelheid van het jaar en de snelheid van mezelf lijken erg ver uit elkaar te liggen. Wat een leuke constatering. Het is herfst, de tijd van oogsten en loslaten. Er hangt een warme stilte in de lucht. Een stilte die uitnodigt om de oogst te bekijken en los te laten wat niet meegenomen hoeft te worden de wintertijd in. De herfstequinox op 23 september was voor mij een mooi moment om stil te staan bij wat vooraf is gegaan dit jaar en wat nog gaat komen.
Oogst
De tijd is zo snel voorbijgegaan dat ik het gevoel had dat de tijd door mijn vingers geglipt was en dat ik niets had om te oogsten. Toen ik echt stilstond om terug te kijken was er erg veel oogst. Certificering SoulCollage®, vernieuwde website, nieuw aanbod, nieuwe contacten, nieuwe hulpbronnen en vooral rust in mezelf.
Rust in mezelf, wat een mooie oogst. Geen moeten en geen haastige beslissingen (ook al was het wel prettig als ze sneller genomen werden). Bij elke nieuwe stap goed gevoeld is dit wat ik wil of heb te doen. Wat een luxe dat ik de tijd heb genomen om nog meer te vertragen. Het woord luxe geeft wel aan dat het soms nog onwennig is…
Ont-moeten
Natuurlijk kwamen mijn oude gewoonten soms om de hoek kijken zoals “als je iets wilt bereiken dan moet je wel hard werken”. Nu terugdenkend aan die momenten heb ik daar ook de tijd voor genomen om ze aan te kijken. Was het een tip of was het een vermaning? Het werd een spel van het onderzoeken met mijn SoulCollage®-kaarten. Het nieuwe ont-moeten met mezelf.
Aan het begin van het jaar schreef ik “dit jaar wordt anders” (blog januari 2026)
Ja het is dit jaar ook echt anders gegaan. Waar ik voorheen meteen ‘enthousiast’ of uit ‘moeten’ in actie schoot, vertraagde ik of stond ik zelfs een tijdje stil om me zelf te ont-moeten.
Echt kijken, echt luisteren naar mezelf en voelen wat de passende beweging voor mij was. Dit jaar staat in teken van vertragen en mezelf ont-moeten.
Loslaten
Verrast was ik dat ‘Loslaten’ ook dit jaar weer een onderdeel was, maar nu vanuit een andere dynamiek. Bij gebeurtenissen, hoe verdrietig die in eerste instantie leken, weer terug naar mezelf en vanuit mijn eigen kern bewust afscheid nemen of bepaalde afstand innemen. Heel bijzonder om te constateren dat dit vanuit rust gedaan kon worden. Deze bewegingen gingen vloeiender en voelden minder schrijnend dan voorheen. Afscheid nemen voelt voor mij nu als een vanzelfsprekend onderdeel en heeft een heel ander gevoel dan ‘loslaten’. Afscheid voelt voor mij als ‘eigen energie en regie’ en in 'het juiste moment'. Terwijl loslaten mij het gevoel geeft van ‘moeten’ omdat het beter is. Dus ook hier geldt weer ont-moeten.
Fijn dat ik deze herfst stil heb gestaan om te oogsten en om met een tevreden gevoel mezelf te hebben ont-moet.
Wat is de tijd snel gegaan. Of lijkt het maar zo omdat ik vertraag?
Ik ben benieuwd in welke snelheid jij jezelf begeeft en beweegt.
