Dit jaar wordt het anders

Elk jaar maak ik een nieuwjaarsspeech* voor mezelf. Een heel mooi product, wat gecreëerd en gefaciliteerd is door Yvonne Versteeg en Marc Verheij van Ruimte voor Helden en sinds de tweede editie ook door Bruno van den Elshout. Heel wat jaren heb ik hieraan deelgenomen, de voorbereidingsdag en de feestelijke ‘speechdag’. Vorig jaar heb ik zelf ook mee georganiseerd. Het is een belangrijk instrument voor mij geworden, maar dit jaar werd anders.

Aan het eind van het jaar kijk ik terug. Hoe het jaar voor mij is geweest? En wat heb ik achter te laten. Wat wil ik graag met meenemen naar het nieuwe jaar en wat wil ik bereiken? Daarna begin ik te schrijven aan een speech voor mezelf.  Wat een krachtig evenement om het jaar mee te starten.

Ook dit jaar of liever gezegd, eind vorig jaar, ben ik met mijn nieuwjaarsspeech begonnen. Dit keer niet samen in de geborgenheid van de groep vanuit Ruimte voor Helden maar alleen. Ik voelde dat ik het dit keer alleen moest doen. Het proces werd dus heel anders.

Loslaten

Het jaar 2025 is voor mij een intens jaar geweest, waarin ik veel heb losgelaten of van veel mensen en activiteiten afscheid heb genomen. Soms was het gewild, soms gedwongen, soms onvermijdelijk. Het heeft me veel energie gekost en het heeft veel emoties teweeggebracht. Uiteindelijk kan ik ook nu zeggen, het heeft me veel positiefs gebracht.

Met het terugkijken kreeg ik het gevoel dat ik nog iets had te doen. Wat had ik van mezelf los te laten en wat wilde ik van mezelf meenemen? Dit jaar had ik zelf iets te organiseren om hiermee aan de slag te gaan.

Mijn schaduwkant

Ik had een creatie gemaakt van klei, wat het deel representeerde van mezelf wat ik los wilde laten dus mijn schaduwkant.

Het grappige was dat ik eigenlijk heel blij was met mijn schaduwkant. Het had een bepaalde stroomlijn, gratie, een bepaalde stevigheid en kwetsbaarheid tegelijkertijd. Het was op een bepaalde manier mooi. Dit is wat ik al die jaren bij me heb gedragen, gekoesterd en van mezelf heb gemaakt. En toch moest ik hier afstand van gaan doen.

Het Blauwe Meer

 Samen met vriendin Yvonne Versteeg hebben we onze voorbereidingen voor onze eigen speech vormgegeven, ieder met onze eigen wensen.  Het werd een prachtige dag. Prachtig in de zin van mooie synchroniciteit en het ondersteunen van elkaars processen in de prachtige natuur.

Vroeg in de ochtend zijn we naar het Blauwe Meer gegaan, dichtbij Dwingeloo in Drenthe, waar we prachtige rituelen hebben uitgevoerd. Zowel mijn vriendin als ik wilden onze kleicreaties in het meer doen belanden. We deden dat elk op ons eigen wijze. Met de eigen energie en intentie die wij hadden.

Wat mij raakte, was dat, hoe graag ik ook van deze schaduwzijde af wilde, hoe moeilijk het was om de plek te bereiken die ik daarvoor had uitgekozen. En vooral hoe moeilijk ik het vond deze creatie in het water te laten glijden.

De synchroniciteit was voortdurend aanwezig. Wat me verder opviel was dat het water reageerde op onze heel verschillende intenties. Het was zo indrukwekkend en dat raakte me. De kracht van intenties werd hier heel zichtbaar.

Ja, dit jaar wordt het anders

Dit jaar bestaat mijn nieuwjaarsspeech niet uit woorden, geen doelen, geen wensen. Dit jaar bestaat het uit een stuk speksteen, waar ik nog steeds aan werk. Het staat symbool voor mijn kern die nu meer ruimte heeft gekregen. En van daaruit wil ik mijn dierbaren en relaties ontmoeten en mijn werk vormgeven.

Wat ik van vorig jaar meeneem is dat ik niet alleen uit mijn kern kan putten maar dat ik het ook heb te koesteren en te verzorgen.

Het is niet alleen maar geven, ik mag ook nemen dit jaar. Ik wens mezelf een heel mooi verzorgend jaar toe. En dat wens ik ook eenieder toe.

De vragen die nu met mij meereizen zijn:

Het lijkt er nu toch op dat ik een nieuwjaarsspeech heb geschreven!

Misschien zet het je tot nadenken of wil je reageren, voel je vrij om je gedachtenspinsels te delen door me te mailen.

Wil je meer informatie over de Nieuwjaarsspeech of contact met een van de bovengenoemde mensen? Via deze links vind je ze: